Nie wiesz ile kosztuje mnie powstrzymywanie łez.

Minęły 2 miesiące od wypadku.Nadszedł dzień,w którym Marco wychodził ze szpitala.
-W końcu powietrze.-Powiedział Marco gdy tylko przekroczył próg szpitala.
Ja tylko się na niego popatrzyłam z uśmiechem.
-Marco...-Nagle zatrzymałam się i złapałam go za szyję,a on mnie za biodra.
-Tak?
-Obiecasz mi coś.
-Wszystko czego chcesz.
-Obiecaj mi,że już nigdy mnie nie zostawisz...,że zawsze będziesz obok mnie i Omerka.
-Obiecuję,kocham was najbardziej na świecie.
-A ty mi coś obiecasz.-Zapytał.
-Tak?
-Jak przyjedziemy do domu to zrobibisz mi naleśnika z dżemem.
-Ha ha jasne,ale będziesz gruby.-Zaśmiałam się i pocałowałam go delikatnie w szyję.
-Ale tak naprawdę to obiecaj mi coś teraz tak na serio.-Powiedział bez ironii.
-Obiecaj mi ,że zostaniesz....zostaniesz moją żoną zostaniesz przy mniie na zawsze i nie opuściesz,będziesz moją gwiazdą na niebie i matką naszych dzieci.-Powiedział Reus , z moich oczu poleciały pojedyncze łzy.
-Nawet nie wiesz jak bardzo bałam się ciebie stracić...-Nie dokończyłam bo serce stanęło mi w gardle.
-Myślałam,że już nigdy nie powiesz mi,że mnie kochasz nie pocieszysz nie przytulisz.-Dokończyłam.
-Ja też bardzo się bałem o ciebie...o ciebie i Omerka nie chcę ciebie stracić.
-I nie stracisz obiecuję.-Powiedziałam mu to prosto w oczy.Następnie złapałam go za dłoń i ruszyliśmy w stronę auta.

godzinę później

Weszliśmy do domu.W drzwiach przywitała mnie Dominika i Moritz.Dominika rzuciła mi się na szyję.
-Weronika...-Powiedziała płacząc.
-Dominika nie płacz.-Powiedziałam cicho.
-Cieszę się ,że nic wam nie jest.
-W końcu w domu.-Marco usiadł na kanapie i położył nogi na stół,tak jak to miał w nawyku.
-Paamiętaj Marco,że musisz się oszczędzać.-Powiedziałam do Marco siadając przy nim.
-Właśnie stary co z..co z piłką.-Nieśmiało zwrócił się do Marco Moritz.
-Nie wiem stary na prawdę nie wiem.-Do jego oczu zaczęły napływać łzy.
-Lekarze mówią,że to mało prawdopodobne żeby Marco wrócił do gry.To był bardzo ciężki wypadek ledwo co uszliśmy z życiem cód ,że żyjemy i możemy się poruszać.-Powiedziałam spuszczając głowę w dół.
-Przepraszam.-Powiedział Marco następnie raptownie podniusł się z kanapy i udał się w stronę drzwi.
-On jeszcze tego nie zrozumiał...potrzebuje czasu.
-Ja sam sobie nie wyobrażam jak mógłbym żyć bez piłki,co dopiero Marco przecież on był bardzo dobrym piłkarzem .-Moritz mówił to przez zaciśnięte zęby.
Wszyscy siedzieliśmy w ciszy.Nikt nie mógł nic powiedzieć,nagle z sypialni dziecięcej zaczął dochodzić krzyk dziecka.
-Ja pójdę-Powiedziała Dominika.
 Spojrzałam niechcący na kalendarz, zobaczyłam tam datę zaznaczona na czerwono.Podeszłam bliżej na śmierć zapomniałam o urodzinach Omera.
-Jeju!!-Wrzasnęłam .
-Na śmierć zapomniałam.-Mortiz spojrzał na mnie i lekko się uśmiechnął.
Musze mu to jakoś wynagrodzić muszę mu wynagrodzić moją nieobecność przy nim.
Dominika zeszła z Omerkiem na dół gdzie wszyscy się znajdowali.
-Hejo mały!-Powiedziałam z  uśmiechem i wzięłam go na ręce.
-Mamo co dzisiaj robimy.
-Hym a co powiesz na wycieczkę.
-Gdzie?-Zapytał mały przecierając rączką oczy.
-Niespodzianka.-Pocałowałam go w puliczek.
-Super!
-To idziemy ubieraj się.A ja pójde do taty.
-Dobze.-Odpowiedział mały i poszedł się ubierać.
Ja poszłam na taras gdzie siedział Marco.
-Marco dzisiaj Omer ma urodziny.-Powiedziałam do nieobecnego Marco.
-Wiem patrzyłem dzisiaj w kalendarz.-Powiedział.
-Marco musisz być silny.
-Jestem .-Wstał raptownie i ruszył w moją stronę.
-Love love love xD
Weszłam z Marco do domu wzięłam torbę i spakowałam potrzebne rzeczy.
-Gdzie Omer?-Zapytał Marco
-Noo.-Zaczęłam się rozglądać.
-Dominika wiesz może gdzie Omerek?-Zapytał Marco.
-Nie ja brałam prysznic nie wiem gdzie on jest.-Odpowiedziała zdziwiona.
-Może się schował.-Powiedział zdziwiony Moritz.
Patrzyliśmy na siebie.Nagle pisk   pisk taki sam jak w dniu wypadku.I bardzo głośny krzyk,MAMO!
-Omer!!!-Wybiegłam z domu za mną Marco.
 Podbiegłam do miejsca wypadku,klęknęłam przy moim synku,a raczej do zwłok mojego dziecka.Plama czerwonej krwi.Co mną kierowało,tego opisać się nie da duży ucisk w sercu niesamowita rozpacz i brak sił na łzy.Brak poczucia odpowiedzialności ,krwawiące serce moje połamane,jakby ktoś wbił mi w serce nóż ostry jak brzytwa .Czemu mnie to spotyka może w ogóle nie powinnam żyć.Natychmiast przyjechała policja straż i karetka.
-Proszę się odsunąć.-Krzyczeli policjanci,jednak gdy zobaczyli zwłoki  to tylko zdjęli czapki i stali bez ruchu.

Wszyscy stali bez ruchu i przyglądali się wypadkowi.Każdy wiedział ,że już nic nie da się zrobić  z świata odeszło małe niewinne dziecko o imieniu Omer Reus.Nigdy już nie wróci nie da się nic zrobić,nie da się cofnąć czasu.Umarł choć nie powinien.Jak to się stało nikt nie wie,może tak musiało być,ten świat przecież jest i zawsze będzie niesprawiedliwy.
STRACIŁAM SWÓJ SKARB!!!!!




---------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Dobra...popłakałam się no!! Trudno było mi to pisać .

Czekam na wasze opinie i dużo dużo komentarzy :) motywujcie MNIE Lenia :) xD